جميل بن درّاج ، وى مىگويد : حضرت ابو عبد الله عليه السلام فرمودند : هر روزه دارى كه بر برادر مؤمنش وارد شود و نزد او افطار كرده و وى را از داشتن روزه خود مطَّلع نكرده تا به خاطر افطار منّتى بر او نهاده باشد حق عزّ و جل روزه يك سال را برايش منظور مىكند . باب صد و بيست و يكم سرّ اين كه اگر كسى نذر نمود حينى را روزه بگيرد ، روزه شش ماه بر او لازم است حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از ابراهيم بن هاشم ، از نوفلى ، از سكونى ، از حضرت جعفر بن محمّد از پدر بزرگوارش عليهما السّلام ، حضرت فرمودند : على عليه السّلام فرمودند : كسى كه نذر نموده زمانى را روزه بگيرد ، زمان پنج ماه است بدين ترتيب بايد پنج ماه روزه بگيرد و اگر به جاى زمان « حين » گفته روزه شش ماه بر او لازم است زيرا حق تبارك و تعالى در قرآن مىفرمايد : * ( تُؤْتِي أُكُلَها كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّها ) * ( آن درخت زيبا به اذن خدا در هر وقتى كه او مقرّر فرموده « شش ماه » ميوه مىدهد ) . باب صد و بيست و دوّم سرّ اين كه بر مرد روزه دار شستن خود را در آب جايز بوده ولى بر زن روزه دار جايز نيست حديث ( 1 ) محمّد بن الحسن رحمة الله عليه از محمّد بن يحيى عطَّار ، از محمّد بن احمد ، از احمد سيّارى ، از محمّد بن على همدانى ، از حنان بن سدير ، وى مىگويد : از حضرت ابا عبد الله عليه السلام پرسيدم : آيا روزه دار در آب خود را بشويد يا نه ؟ حضرت فرمودند : اشكالى ندارد ولى زير آب نرود و زن اصلا در آب خود را نشويد زيرا آب از طريق جلو او به جوفش داخل مىشود . باب صد و بيست و سوّم سرّ بودن ليلة القدر در هر سال حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه ، از محمّد بن عطَّار ، از محمّد بن احمد ، از احمد بن محمّد